مقاله 6. دوره دوم، شماره 24، آذر 1396

دانلود اصل مقاله

نویسندگان:

لیلا ره­‌گشای1، محمدهادی سلیمانیان2

 

1- دکتری حقوق و استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

2- دانشجوی کارشناسی­‌ارشد حقوق خصوصی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان (نویسنده مسئول)

 

چکیده

در حقوق ایران، طبق ماده 1167 قانون مدنی »طفل متولد از زنا ملحق به زانی نمی­شود«، لکن هیأت عمومی دیوان عالی کشور، زانی را پدر عرفی طفل تلقی کرد؛ در نتیجه، کلیه تکالیف مربوط به پدر از جمله اخذ شناسنامه برعهده او می‌­باشد؛ بنابراین، اگر پدر عرفی که سرپرست قانونی طفل به شمار می­‌رود، در نگهداری او تقصیر کند و طفل خساراتی به دیگران بزند، پدر عرفی (زانی) طبق ماده 7 قانون مسئولیت مدنی عهده‌­دار جبران زیان خواهد بود. اگر سرپرست استطاعت جبران خسارت را نداشته باشد، زیان از مال مجنون یا صغیر جبران می‌­شود. اینکه آیا صغیر یا مجنون اصالتاً زیان را جبران می‌کنند یا به جانشینی از سرپرست، زیان از مال او جبران می­‌شود، اختلاف عقیده وجود دارد؛ به نظر می­‌رسد صغیر یا مجنون بتواند پس از جبران خسارت، در صورت ملائت به سرپرست مراجعه کند. باتوجه به تشتت مقررات و رویه­‌های قضایی در حقوق ایران لازم دیده شد در این پژوهش در زمینه مبنا و حدود مسئولیت والدین و دیگر سرپرستان کودکان که مصداق بارزی از مسئولیت مدنی ناشی از فعل غیر می‌­باشد به تحلیل رویکرد قانون و رویه قضایی ایران درخصوص این مسئولیت پرداخته و نقاط قوت و ضعف آن مشخص شود.

 

واژگان کلیدی: مسئولیت مدنی، سرپرستان صغیر، تقصیر، مسئولیت محض، ضمان قهری.