مقاله 3. دوره دوم، شماره 18، خرداد 1396

دانلود اصل مقاله

 

نویسندگان:

محسن سیرغانی1، مهدی ربیع2

 

1- استادیار، عضو هیأت علمی گروه حقوق دانشگاه پیام نور

2- دانشجوی دکتری حقوق کیفری و جرم‌شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد (نویسنده مسئول)

 

چکیده

در اين پژوهش سعي‌ شده با بررسي سير تشكيل ديوان و نظرات موافقان و مخالفان و نظر ايران و دیگر کشورهای اسلامي در مواجه با ديوان و فواید و مضرات آن پرداخته شود. دولت ایران در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی اساسنامه دیوان بین‌المللی کیفری را امضا کرد لاکن تاکنون تصویب آن در دستورکار مجلس قرار نگرفته ‌است. ایران در راستای الحاق به دیوان کیفری بین‌المللی با محدودیت‌های شرعی و قانونی مواجه بوده، این موانع قابل‌حل بنظر می‌رسد و ایران می‌تواند با رفع این موانع به عضوی فعال در آن مرجع تبدیل شود. اساسنامه دیوان کیفری بین‌المللی، یک معاهده چندجانبه بین‌المللی است. دولت‌ها، باتوجه به مقررات اساسنامه، متعهد هستند که با محکمه جدیدالتأسیس همکاری و آرای آنرا اجراء نمایند. علیرغم مزایایی که پیوستن به دیوان بین‌المللی کیفری برای کشورهای اسلامی و از جمله ایران به عنوان تنها کشور اسلامی مستقل در سطح بین‌المللی در بردارد لاکن چالش‌های مهمی نیز با توجه به خوی استبداد طلبانه برخی کشورهای قدرتمندجهانی در برخواهد داشت که در این مقاله سعی شده تا ابتدا به سیر تشکیل دیوان کیفری بین‌المللی و سپس بررسی نظرات موافقان و مخالفان تأسیس آن و در ادامه نگرش کشورهای اسلامی به این دیوان اشاره و اهم مطالب بررسی گردد.

 

واژگان کلیدی: دیوان کیفری بین‌المللی، کشورهای اسلامی، الحاق، صلاحیت تکمیلی.